دیشب دو خواب دیدم. اولی یک خواب بد بود. انگار روح شریری در پستوهای ذهنم و خاطراتم و خیالاتم گشته بود و تلخترین ها و ترسناکترین ها را پیدا کرده بود و با آن ها یک صحنه زنده ساخته بود و من را در آن میان قرار داده بود. تا خوب زجر بکشم. خواب بعدی ام اما

يكي از شيفتگي هاي شيداگونه دوران نوجواني و جواني من، كه هنوز با من است، شوري ست كه در من با شنيدن موسيقي شجريان مي شكفد و موج مي زند و لبريزم مي كند. اين شور در اوان نوجواني ام پديد آمد و جز افزون نشد. وقتي دانشجوي پزشكي بودم، آرزو داشتم كه به كنسرت